वाळो जन मज ह्मणोत शिंदळी । परि हा वनमाळी न विसंबें ॥1॥
सांडूनि लौकिक जालियें उदास । नाहीं भय आस जीवित्वाची ॥2॥
नाइकें वचन बोलतां या लोकां । ह्मणे जालों तुका हरिरता ॥3॥

आधिल्या भ्रतारें काम नव्हे पुरा । ह्मणोनि व्यभिचारा टेकलियें ॥1॥
रात्रंदिस मज पाहिजे जवळी । क्षण त्यानिराळी न गमे घडी ॥2॥
नाम गोष्टी माझी सोय सांडा आतां । रातलें अनंता तुका ह्मणे ॥3॥

हाचि नेम आतां न फिरें माघारी । बैसलें शेजारीं गोविंदाचे ॥1॥
घररिघी जालें पट्टराणी बळें । वरिलें सांवळें परब्रह्म ॥2॥
बळियाचा अंगसंग जाला आतां । नाहीं भय चिंता तुका ह्मणे ॥3॥

नाहीं काम माझें काज तुह्मांसवें । होतें गुप्त ठावें केलें आतां ॥1॥
व्यभिचार माझा पडिला ठाउका । न सर ती लोकांमाजी जालें ॥2॥
न धरावा लोभ कांहीं मजविशीं । जालें देवपिशी तुका ह्मणे॥3॥

विसरले कुळ आपुला आचार । पती भावे दीर घर सोय ॥1॥
सांडिला लौकिक लाज भय चिंता । रातलें अनंता चित्त माझें ॥2॥
मज आतां कोणी आळवाल झणी । तुका ह्मणे कानीं बहिरी जालें ॥3॥

न देखें न बोलें नाइकें आणीक । बैसला हा एक हरि चित्तीं ॥1॥
सासुरें माहेर मज नाहीं कोणी । एक केलें दोन्ही मिळोनियां॥2॥
आळ आला होता आह्मी भांडखोरी । तुका ह्मणे खरी केली मात ॥3॥